Webrichtlijnen zijn al verplicht

Overheidswebsites moeten al verplicht aan de webrichtlijnen voldoen. Dat is geregeld in het Besluit Kwaliteit Rijkswebsites (BKR) en het bestuursakkoord voor het Nationaal Uitvoeringsprogramma Dienstverlening en e-Overheid (NUP). De eerste is een kabinetsbesluit waaraan alle organisaties die onder ministeriële verantwoordelijkheid vallen moeten voldoen, de tweede is een overheidsbreed akkoord waaraan Rijk, Provincies, Waterschappen en Gemeenten zich hebben gecommitteerd. Alle nieuwe Rijkswebsites zouden vanaf 1 januari 2006 moeten voldoen aan de webrichtlijnen, vanaf 1 januari 2010 ook alle bestaande websites. Voor gemeenten zijn soortgelijke afspraken gemaakt: vanaf 8 december 2008 (datum van ondertekening van het NUP) moeten alle nieuwe gemeentelijke websites aan de webrichtlijnen voldoen, op 1 januari 2011 ook alle bestaande gemeentewebsites.

Verplichten werkt (nog?) niet

Maar blijkbaar is dat niet voldoende. Volgens het rapport van Stichting Waarmerk Drempelvrij.nl cs. voldoen 2 gemeentelijke websites en 1 gemeentelijke regelingenbank aan de webrichtlijnen. Het onderzoek waarop het rapport is gebaseerd is echter maar uitgevoerd bij 33 gemeenten. Er zijn in Nederland 430 gemeenten (eind 2010 -er staan een paar herindelingen op stapel). Als je die gegevens zou extrapoleren, dan zouden 39 gemeentewebsites aan de webrichtlijnen moeten voldoen. Echter, als je het Register van het Waarmerk Drempelvrij.nl bekijkt, zie je dat van alle gemeenten er inderdaad 2 aantoonbaar voldoen aan de webrichtlijnen, en 1 gemeentelijke regelingenbank.

De situatie is dus nog erger dan het rapport doet vermoeden -of valt dat wel mee?

Beste jongetje van de klas

Wat zeggen de cijfers nu eigenlijk? Drie gemeentelijke websites (voor het gemak) voldoen aantoonbaar aan de Webrichtlijnen. Dat ‘aantoonbaar’ zegt al iets: er is een onafhankelijke en gecertificeerde toetsinstantie geweest die een verifieerbare toets heeft gedaan en daarmee een betrouwbare uitspraak doet over de toegankelijkheid van de website, volgens de norm van de Webrichtlijnen. Sterker nog, het resultaat van die onafhankelijke toets was dat deze drie websites 100% hebben gescoord. Want anders krijg je niet het certificaat en het bijbehorende logo van het groene mannetje met de drie sterren. Of alle andere gemeenten eenzelfde toets hebben laten doen, en wat daarvan de uitslagen zijn, is niet publiek. Het register is dus een cum-laude-register.

Daarmee legt het gelijk een van de grootste zwaktes van de huidige webrichtlijnen bloot: je voldoet aan alle 125 richtlijnen, of je voldoet helemaal niet. Als een organisatie na hard werken en met de beste intenties aan 120 richtlijnen voldoet, krijgen ze geen beloning. Sterker nog, ze worden daarmee gelijkgesteld aan die organisaties die de webrichtlijnen volledig aan hun laars lappen en er niets aan willen doen.

Morele plicht

Voor veel overheidsorganisaties is dat een reden om de toepassing van de webrichtlijnen voor hun website een lage prioriteit te geven. En dat is onterecht. De webrichtlijnen gaan immers over het borgen van de toegankelijkheid van overheidsinformatie. En sinds Napoleon in 1814 de basis legde voor de moderne overheid is informatie verstrekken een van de kerntaken van de overheid geweest. De webrichtlijnen borgen dat iedereen, ongeacht de technologie die daarvoor gebruikt wordt, bij de informatie kan komen die de overheid publiceert. De overheid heeft dan ook een bijzonder sterke morele plicht om ervoor te zorgen dat de informatie -en daarmee ook de kanalen waarlangs die informatie wordt vrijgegeven- zo toegankelijk mogelijk zijn.

Dat is ook het morele gelijk van de belangenverenigingen die tezamen bij de Tweede Kamer een sterke lobby voeren voor de wettelijke verplichting van de webrichtlijnen. Immers, zij vertegenwoordigen die mensen voor wie de overheid allerlei (digitale) drempels opwerpt om met die overheid digitaal te interacteren. Daarmee zijn kamerleden ook snel overtuigd van het belang van de webrichtlijnen. De SP heeft al eerder -eind 2009- aan de Staatssecretaris van BZK gevraagd of er geen wet kan komen die overheiden dwingt hun websites toegankelijker te maken.

Weerbarstige praktijk

Als het makkelijk was om de websites aan de webrichtlijnen te voldoen, waren er vast meer websites geweest die het (felbegeerde?) logo met drie sterren mochten voeren. De praktijk blijkt weerbarstiger -hoe goed en nodig de webrichtlijnen ook zijn. Toepassing van de webrichtlijnen betekent dat door verschillende mensen op verschillende plekken binnen en buiten de organisatie moeten weten waar zij op moeten letten.

Meestal gaan de webrichtlijnen meespelen bij vernieuwing van de gemeentelijke website. Daarbij wordt een leverancier geselecteerd -als het meezit wordt bij de selectie ook gevraagd naar hun kennis en ervaring met de webrichtlijnen. Meestal zijn andere factoren, zoals prijs, integratie met andere systemen, huisleveranciers, samenwerkingen met andere gemeenten etc. van groter belang en worden de webrichtlijnen al bij de aanbesteding tot posterioriteit verklaard. De gemeentelijke website bestaat vaak uit meerdere systemen: een systeem om pagina’s met inhoud te publiceren, een webpublicatiemodule van het documentmanagementsysteem om documenten op de website te plaatsen, een producten- en dienstencatalogus en een of meerdere loketapplicaties met een web-intake systeem. Soms zijn hier nog aparte formulierenmodules aan toegevoegd. Daar moet de gemeente nog DigiD, Samenwerkende Catalogi, eHerkenning, MijnOverheid.nl, het Omgevingsloket Online, Antwoord(c), Regelhulp en vast nog wel meer (centrale) voorzieningen in zien te integreren. Over die hele brij heen moeten de webrichtlijnen toegepast worden.

Maar dat is nog niet alles. Want het doel is natuurlijk om de website blijven toegankelijk te laten zijn. Dat betekent dat alle processen die leiden tot publicatie op de gemeentelijke website gescreend moeten worden en de webrichtlijnen daarin geborgd moeten worden. Dat betekent dat de organisatie überhaupt procesgericht werkt, dat de mensen die zich met het creëren van overheidsinformatie bezig houden (en dat zijn er een boel bij een gemiddelde gemeente) met een aantal toegankelijkheidsaspecten, dat diegenen die daadwerkelijk informatie publiceren op de website over alles een strenge redactie voeren en dat de gemeente zelf bewust is van het werk dat dit met zich meebrengt in haar communicatie en publicatieambities.

De drie gemeentelijke websites die aan de webrichtlijnen voldoen laten echter zien dat het NIET onmogelijk is. Veel argumenten tegen het toepassen van de webrichtlijnen zitten dan ook in onwetendheid -klok versus klepel enzo- en gebrek aan kennis en ervaring bij dit soort grote en complexe trajecten.

Wet op de webrichtlijnen to the rescue?

Maar dan het voorstel van de SP en de belangenorganisaties om via een wet toepassing van de webrichtlijnen af te dwingen. De ervaringen met het BKR en het NUP wijzen uit dat een tandenloze afspraak niet helpt -en voor een wet geldt hetzelfde. Zonder sancties zullen de overheden niet harder gaan lopen. De sancties zouden serieus moeten zijn om ook daadwerkelijk een verschil te maken. Websites die op zwart gaan, bestuurlijke boetes, rechtszaken… Maar met al die sancties worden gemeentelijke websites niet minder complex of de organisaties in eens beter in staat de webrichtlijnen toe te passen zoals ze bedoeld zijn. Een wet schiet dan ook zijn doel voorbij.

Ondersteun gemeenten met goede instrumenten en opleiding

Wat werkt dan wel? Ervaringen met het NUP leiden ertoe dat de komende jaren in het kader van de implementatie van e-overheidsvoorzieningen staat. En het kernwoord daarbij is implementatie-ondersteuning. Help gemeenten met instrumenten die hun website minder complex, en leid de mensen op tot toegankelijkheidsbewuste contentmanagers. In aansluiting op de implementatiestrategie die het Digitaal Klantdossier-traject bij gemeenten heeft gevolgd, moet zoveel mogelijk gestandaardiseerd worden. Niet één centraal CMS (alhoewel dat bij de waterschappen en bij de departementen erg goed heeft gewerkt!), maar wel uniformering in structuur en functionaliteiten. Niet dwingend, maar ondersteunend. En de webrichtlijnen als onderdeel van een gestandaardiseerde aanpak voor web-projecten. Bijbehorende opleidingen door een breed scala aan opleiders. Met andere woorden: daadwerkelijke ondersteuning van de mensen die het moeten (gaan) doen: overheidsinformatie toegankelijker maken.

Beter meten is beter weten

Maar daarmee ben je er nog niet. Het huidige probleem van het moeten halen van een score van 100% moet ook aangepast worden. Er moeten meerdere niveau’s zijn waarop de toegankelijkheid gemeten kan worden. Een basisniveau (gelijk aan het Waarmerk Drempelvrij.nl?), een of meer tussen niveau’s, en het top-niveau van Webrichtlijnen. In versie 2 van de Webrichtlijnen wordt hier tot op zekere hoogte al rekening gehouden -maar naar mijn mening nog niet genoeg.

De conformiteitsniveau’s in versie 2 van de webrichtlijnen zijn gebaseerd op de A, AA en AAA niveau’s van de WCAG 2 standaard. Dit zijn niveau’s vanuit de toegankelijkheid geredeneerd. Daar is op zich helemaal niets mis mee. Maar aanvullend moeten er conformiteitsniveau’s op basis van de implementatie komen. Iets als ‘komt van ver, werkt hard aan verbetering’. Vergelijk het met auto’s: van Volvo’s verwacht je 5 sterren op het gebied van veiligheid, maar van een goedkope Mazda heb je daar minder hoge eisen bij. Dat maakt het veiligheids-sterren-model van de EU niet minder relevant en belangrijk, maar het maakt wel de keuzes -en de daarbij behorende consequenties inzichtelijk.

Het zou dan ook mooi zijn als transparant gemaakt kan worden hoe ver overheden nu al zijn met de webrichtlijnen en wat de consequenties daarvan zijn. Als een soort camping-gids: wat werkt al wel volgens de webrichtlijnen, en wat nog niet. Kleine plaatsen zijn ontoegankelijke delen van de website, veel schaduw is een toegankelijk raadsinformatiesysteem. Enzovoorts.

Hoge druk vraagt slimme inzet van middelen

De druk op overheden om serieus met de webrichtlijnen aan de slag te gaan wordt steeds groter. Dat blijkt ook wel uit het rapport. Ook uit Brussel komen geluiden dat toegankelijkheid van overheidsinformatie onderdeel kan worden van wetgeving over gelijke behandeling -waarmee het strafbaar kan worden tot aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens Maar met de bezuinigingen bij alle overheidsorganisaties en de complexiteit van de problematiek, moet zorgvuldig nagedacht worden over de juiste inzet van middelen. Onder druk wordt alles vloeibaar, dus als je nu een juiste propositie kunt doen om gemeenten en andere overheden te helpen met hun websites (en daarin de webrichtlijnen structureel meenemen), dan is in relatief korte tijd (4 jaar?) een grote stap voorwaarts te zetten. Met een verbeterde monitoring van de daadwerkelijke vooruitgang en de daaraan gekoppelde vertaling vaan consequenties, is het voor iedereen duidelijker waarom die belangenorganisaties zich zo druk maken over een paar webrichtlijnen.

Noot

Nog een korte nabrander: ik heb van september 2008 tot november 2009 bij het ICTU-project webrichtlijnen gewerkt als coördinator van de pilots en de versnellingsagenda. Ik draag de webrichtlijnen een bijzonder warm hart toe. De mening in dit artikel is echter mijn persoonlijke mening en niet die van mijn werkgever ICTU, noch die van het project webrichtlijnen. Overeenkomsten in meningen berusten dan ook op toeval.

WordPress, het populaire open source weblog-beheer systeem, heeft versie 3, codenaam ‘Thelonius’ vrijgegeven. Een van de vernieuwingen is de mogelijkheid om vanuit één WordPress installatie meerdere WordPress weblogs op te zetten en te beheren: multi-site. Aangezien ik zelf meerdere websites heb die op WordPress draaien, waarvan ik zelf het technische beheer doe, is het een welkome verbetering. Vanaf nu kan ik al die installaties vanuit één centraal punt beheren.

Multi-site is voor gevorderden

Het gebruiken van de multi-site mogelijkheden zijn echter niet voor beginners. Je hebt wat kennis en ervaring met FTP, PHP, DNS en in sommige gevallen zelfs de commandline nodig. De documentatie op de WordPress website gaan er vanuit dat de gebruiker hiervan op de hoogte is. Helaas is dat niet altijd zo. Daarom heb ik geprobeerd een uitgebreide handleiding te schrijven voor het migreren van al je WordPress websites onder één WordPress 3 installatie.

Multi-site voor dummies

Je moet eerst begrijpen hoe WordPress multi-site werkt. En daarvoor moet je weten dat het web uit twee lagen bestaat: de bestandslaag en de adressen-laag.
De bestandslaag is de plek waar de bestanden van het WordPress systeem opgeslagen wordt, net als alle afbeeldingen, downloads etc. De bestanden staan ergens op een webserver, en zijn geordend in mappen en submappen. De bestandslaag bereik je via een FTP programma als FileZilla (PC) of Transmit (Mac). De WordPress bestanden staan vaak in de public_html/ map, welke de hoofdmap is voor de website.

De adressen-laag is waar de doorverwijzigen van het internet-adres naar de juiste mappen en bestanden geregeld worden. Zo wordt www.sitenaam.nl doorverwezen naar de juiste map op de juiste server, zodat de juiste bestanden weergegeven kunnen worden. De doorverwijzingen worden geregeld in het DNS, de Domain Name System.

Virtuele subsites

WordPress 3 gaat uit van 1 hoofdsite, waar alle andere websites ‘onder’ hangen. Die andere sites worden op 2 manieren aangemaakt, als submap (bijv. hoofdsite.nl/sitenaam) of als subdomein (bijv. sitenaam.hoofdsite.nl). Deze ‘subsites’ worden door WordPress beheerd. En dat is belangrijk om te weten, want deze subsites worden niet fysiek aangemaakt in de bestandslaag. ‘Normaal’ is het zo dat als je een subsite maakt (bijvoorbeeld sitenaam.hoofdsite.nl), de bestanden voor die subsite in een submap staan op de server (bijvoorbeeld public_html/sitenaam). In de adres-laag wordt er dan voor gezorgd dat het subdomein verwijst naar die submap. Met WordPress 3 is dat niet het geval. WordPress maakt ‘virtuele’ subdomeinen (en submappen) aan, en regelt zelf dat het adres naar de juiste site doorverwijst.

Aan de slag

Wat we gaan doen is drie WordPress websites migreren naar één hoofdwebsite, met twee subwebsites onder WordPress 3. Dat heet in WordPress termen een ‘netwerk opzetten’. Aan het eind van de rit heb je nog steeds drie verschillende websites, elk met een eigen internet adres (URL), maar kan je de thema’s, plugins, gebruikers en berichten centraal vanuit één website beheren.

Stap 0. Maak back-ups van alle WordPress sites

Dit is altijd belangrijk: als je grote wijzingen aan je websites gaat maken, begin dan eerst met het maken van een complete back-up van je website. Een complete backup is er een van de bestanden én van de database.

Een back-up maken kan op verschillende manieren. Als jouw webhoster cPanel gebruikt is het makkelijk: dan is het een kwestie van op de juiste knopjes klikken, en je hebt een ‘full site back-up’. MediaTemple (mt), waar ik mijn websites host, heeft dit niet. Ik heb via FTP een back-up gemaakt van alle bestanden door deze naar een map op mijn harde schijf te kopiëren. De back-up van de database is niets anders dan een export van de inhoud via PHPMyAdmin, het database-beheer progamma dat (mt) haar klanten biedt.

Stap 1. Exporteer je WordPress websites

Wat we gaan doen is de inhoud, vormgeving en functionaliteiten van de bestaande WordPress websites migreren naar de centrale WordPress 3 website. Daarvoor moet je de inhoud van de bestaande WordPress website exporteren, en later in de nieuw aangemaakt subsite in WordPress 3 importeren.

Het exporteren van de inhoud van een WordPress site is makkelijk: ga naar het beheerscherm van je WordPress site (sitenaam.nl/wp-admin) en ga naar Tools > Export. Zorg ervoor dat je alle berichten en pagina’s exporteert. Er wordt dan een .xml bestand op je computer opgeslagen.

In sommige gevallen is het slim om eerst alle plugins te deactiveren voordat je een export van de inhoud maakt. Doe dit als (straks bij het importeren van de inhoud) blijkt dat je niet alle berichten en pagina’s in het export bestand zijn opgeslagen.

Stap 2. Hoofdwebsite kiezen en voorbereiden

Als eerste moet je weten wat de hoofdwebsite wordt waar alle subwebsites aan komen te hangen. Vanuit deze hoofdwebsite wordt het netwerk gemaakt. Alle modules, thema’s e.d. Die je aan alle subwebsites wilt aanbieden, worden via de hoofdwebsite beschikbaar gesteld. Als er een nieuwe versie van een module of van WordPress zelf uitkomt, werkt je de hoofdwebsite bij, en zijn de updates voor alle andere websites verwerkt.

Als je hoofdwebsite een reeds bestaande website is, werk deze website dan bij naar WordPress 3. Daarmee is het in ieder geval klaar om als hoofdsite gebruikt te worden.

Let op: deze hoofdwebsite mag niet in een submap op de server staan, maar moet in de hoofdmap (root folder) op de server staan -waarschijnlijk genaamd html/ of public_html/.

Stap 3. Maak een wildcard subdomein aan

Hier wordt het technisch, en kan het vervelend worden. Een wildcard is een ‘joker’, en geeft aan dat voor het hoofddomein subdomeinen met alle namen mogelijk gemaakt worden. Dat ziet er zo uit: *.hoofddomein.nl. Dan kan WordPress 3 ervoor zorgen dat sitenaam1.hoofddomein.nl ook daadwerkelijk werkt.

Hoe maak je wildcard subdomeinen aan? Dat is iets wat je met je hosting-provider regelt. Als deze je de mogelijkheid geeft om je eigen DNS-records (zeg maar jouw kaart in het grote adresboek van het internet) aan te passen, kan je het zelf doen. Ga dan naar je cPanel of DNS-beheerpagina en maak een A-record aan met de waarde *.jouwdomeinnaam.nl (vervang jouwdomeinnaam.nl met jouw eigen hoofddomeinnaam, uiteraard).

Kan je niet zelf de DNS aanpassen, of vertrouw je je eigen kennis en ervaring hiermee niet, vraag dan aan je hosting provider of zij een wildcard subdomein voor jouw hoofddomein aan willen maken.

Soms is het niet nodig, omdat deze al standaard is aangemaakt. Zo ook bij (mt). Dan kan je deze stap overslaan.

Stap 4. Multi-site mogelijkheden activeren

De multi-site mogelijkheden van WordPress 3 staan niet standaard aan. Deze moet je activeren. Dit was lastig, omdat je een aantal bestanden moest bewerken en weer op de server moest terugzetten. Maar Jason Grim heeft een plugin geschreven die die acties automagisch uitvoert, de Enable Multi-Site plugin. Deze installeer je via je Plugins > Add new, zoek naar Enable Multi-Site, en klik op de ‘Install’ link. Activeer de plugin en volg de instructies voor het activeren van de multi-site mogelijkheden.

De Enable Multi-Site plugin maakt een ‘netwerk’ aan. Dat netwerk is de paraplu waar alle sub-websites onder komen te vallen. Alle WordPress websites die je aan je netwerk toevoegt, worden beheerd via de hoofdwebsite. Als je aan de hoofdwebsite een nieuwe plugin of thema toevoegt, kan je dat aan alle websites in het netwerk beschikbaar maken.
Zo heb je nu een Super Admin menu er bij gekregen, waarmee je je netwerk kunt beheren. Zo kan je gebruikers aanmaken, plugins en thema’s toevoegen en beschikbaar maken, en websites aan het netwerk toevoegen.

Omdat we in Stap 3 ervoor gekozen hebben om subdomeinen te gebruiken voor het netwerk van WordPress 3 websites, worden alle nieuwe websites in het netwerk aangemaakt als subdomeinen. Bijvoorbeeld: je maakt een nieuwe website aan getiteld ‘test’. Dan zorgt WordPress ervoor dat test.hoofddomein.nl verwijst naar die website. WordPress maakt dan automagisch een ‘kale’ nieuwe website aan op dat adres.

Nu is je WordPress website klaar voor de Multi-Site mogelijkheden. Deze gaan we nu natuurlijk direct benutten. We gaan een test website in het netwerk aanmaken.

Stap 5. Test website in het netwerk aanmaken

Een nieuwe website maak je aan via Superadmin >Sites. Je hoeft maar 3 velden in te vullen: de naam van het subdomein, de naam van de website en het e-mail adres van de beheerder.

We maken nu een testwebsite aan, om te kijken of alles werkt zoals het hoort. Dus gebruik ‘test’ (zonder ‘ uiteraard) als subdomeinnaam, ‘Test website’ als website titel, en jouw eigen e-mail adres als beheerder e-mail. Klik op de ‘Add site’ knop. Nu kan je naar test.jouwdomeinnaam.nl (vervang jouwdomeinnaam.nl met het hoofddomein van jouw eigen website) om te kijken of je nieuwe website is aangemaakt!

Stap 6. Elk subdomein een eigen, uniek internetadres geven

Als je zoals ik bent en meerdere websites met een eigen adres hebt, kan ik me voorstellen dat je de subdomeinen niet wilt gebruiken, maar elke website een eigen adres wilt kunnen geven. Dat kan -als je de domeinnamen bezit uiteraard.

Dat kan, met behulp van de ‘WordPress MU Domain Mapping’ plugin.

LET OP: deze plugin moet je niet direct gaan installeren via de Plugins > Add new methode, want dan gaat het fout! Lees zelf de README instructies goed door voordat je hiermee aan de slag gaat!

Download de plugin naar je hardeschijf, en pak het ZIP bestand uit. Er zitten een paar bestanden in, die je naar verschillende plekken op de server moet verplaatsen. Hiervoor gebruik je een FTP programma. Als je niet weet hoe dat werkt, raadpleeg dan het internet, daar is zeer veel informatie over te vinden. FileZilla is een uitstekend FTP programma voor de PC, en ikzelf ben een groot fan van Transmit voor de Mac.

Het sunrise.php bestand moet naar de wp-content/. map. De installatie-instructies geeft aan dat als er al een sunrise.php bestand aanwezig is, je ze zo goed en kwaad als het gaat moet samenvoegen. Dat betekent dat je de code in moet duiken door met een code-bewerkingsprogramma te kijken welke code aan het sunrise.php bestand op de server toegevoegd moet worden. Maar als je het sunrise.php bestand al hebt, heb je al ervaring met multi-site.

Dan moet je in de wp-content/ map een nieuwe submap aanmaken: mu-plugins/. In die map plaats je het domain-mapping.php bestand.

Tenslotte moet je een kleine aanpassing maken aan het wp-config.php bestand. Dat bestand staat in de hoofdmap (waarin ook de wp-content/ map staat). Download dat bestand naar je hardeschijf, en open het in een tekstbewerker (liefst kladblok of iets dergelijks -gebruik geen MS Word!).
Net boven de regel waar staat

/* That's all, stop editing! Happy blogging. */

voeg je de volgende regel toe:

define( 'SUNRISE', 'on' );

Als die regel er al staat, maar dan met // ervoor, haal dan de // weg en sla het bestand op. Plaats het bijgewerkte bestand vervolgens weer in de hoofdmap, waarbij je het origineel overschrijft.

TIP: Als je dit niet vertrouwt, hernoem dan het origineel eerst naar wp-config.orig alvorens je het bijgewerkte bestand op de server plaatst. Mocht er iets fout gegaan zijn, kan je altijd weer het wp-config.php bestand verwijderen en wp-config.orig hernoemen naar wp-config.php en zo de wijzigingen ongedaan maken!

Nu moet je de plugin activeren via het Plugins menu. En de plugin zo instellen dat het weet waar naartoe het de domeinen moet verwijzen. Immers, het gaat ervoor zorgen dat www.testdomeinnaam.nl de website die we op test.hoofddomein.nl hebben aangemaakt (in het WordPress netwerk) gaat laten zien. Op die manier kan je voor elke website die je aanmaakt in het netwerk, een uniek adres gebruiken.

Ga naar Super Admin > Domain Mapping. De instellingen van de plugin zien er erg technisch uit -en dat zijn ze ook. Echter, het belangrijkste veld is het IP adres of CNAME-hoofddomein veld. Ikzelf heb het IP-adres van de server waarop de hoofdwebsite staat gebruikt. Deze is bekend via het controlepaneel dat ik via de webhosting provider heb gekregen -daar kan je het ook navragen als je het niet weet.

Een andere manier is via een website [http://whatismyipaddress.com/hostname-ip], vul hier jouw hoofddomeinnaam in, en het IP adres van de server wordt zo bekend.

Nu is WordPress er klaar voor om domeinnamen naar de juiste website door te verwijzen.

Nu moeten we nog de domeinnamen zo instellen dat zij verwijzen naar de hoofdwebsite, zodat WordPress ze kan gaan dooverwijzen.

De makkelijkste manier is de domeinen om te zetten naar ‘geparkeerde’ domeinen. Vraag je webhosting provider en/of je domeinbeheerder (vaak zijn dit dezelfde partij, maar dat hoeft niet per sé) hoe zij dat verzorgen. (mt) biedt geen geparkeerde domeinen, maar biedt wel een oplossing. Misschien werken andere hosting providers ook wel op deze manier.

MediaTemple maakt voor elke (sub) domein in het systeem een aparte map aan op de server. Met behulp van een SSH verbinding vervang je de map met een zogenaamde symlink -een soort snelkoppeling. Voor de instructies van (mt) verwijs ik naar hun FAQ pagina. Let op: bij het maken van de symlinks verwijs je naar de hoofdmap. Dat is voldoende om ervoor te zorgen dat WordPress de verdere doorverwijzing kan regelen.

De test of het werkt is de test website die we in de vorige stap hebben aangemaakt. Parkeer of verwijs het unieke domein voor de testsite naar de hoofdsite. Ga naar Super Admin > Sites en schrijf het ID op van de site waar naartoe je het domein wilt laten verwijzen. Vervolgens ga je naar Super Admin > Domains, en geeft je bij Site ID het nummer van de website in het netwerk op, en bij Domain vul je de domeinnaam die je voor die site wilt gaan gebruiken in. Vink ‘Primary’ aan, en klip op ‘Save’.

Als het goed is, verwijst nu testdomein.nl naar test.hoofddomein.nl, zonder dat de bezoeker dat merkt.

Stap 7: Bouw je netwerk met websites

Nu kan je al deze websites beheren via de Super Admin op de hoofdwebsite, en toch elke website in het netwerk een eigen uniek adres geven. Je kan snel bestaande WordPress websites overzetten naar het netwerk door de inhoud te exporteren (via Tools > Export), en de inhoud vervolgens in de nieuw aangemaakt netwerk sites te importeren (via Tools > Import). Maak de nodige aanpassingen aan het domein (parkeren of symlink), en je hebt al je websites onder één installatie!

Veel plezier!

Apple has a nice track record for shaking up entire industries by introducing new devices. It changed the way we buy and consume music with the iPod (arguably not the best music player in the field, and not the first either), it changed the mobile phone industry with the introduction of the iPhone (same here, probably not the best smartphone out there, nor the first). The core of the success of these devices wasn’t the device itself, but the way it made accessing and using content easier and more enjoyable. I think we will see a repetition of this strategy later today.

My prediction: the Apple Tablet will shake the media publishing industry to its roots. And that is what the device will be aimed at: consuming rich content.

Just look at this concept movie Time Inc. made last year, and see how this affects the way you consume your favorite magazines and newspapers. Heck, just based on that concept movie alone I’d be willing to pay for subscriptions for rich media content.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ntyXvLnxyXk[/youtube]

Now, if Time Inc. makes the content of it’s flagship publications available to be consumed as shown on a device like that, and others (like McGraw Hill, The NYT, Washington Post) follow it’s example, now that would make a device interesting to use.

Sure, I have a MacBook and an Iphone, so why should I want such a device? The answer is in it’s main strength: accessing rich content. And why would publishers enrich their content, basically cannibalizing on their paper publications? Because in-app purchases and content subscriptions for this kind of rich media is the future. You need a MacBook to effectively edit and create content, and an iPhone to access it from your pocket. But to get the maximum (and optimized) rich experience, you’ll need the Mac Tablet.

Now on the iPhone you can get apps for watching missed episodes of TV shows, news channels, newspaper articles, etc. This device will be the platform to access the content I want, when I want, how I want. It’ll be a new revolution, as Time Inc. and McGraw-Hill and the NYT are just the beginning.

What if Amazon.com comes with an app for the Mac Tablet that does exactly what the Kindle does, and more? If this opens up the Amazon Store to a larger audience, with the ease of use we’ve come to expect from Apple’s user interface (as opposed to the Kindle’s UI), this will drive sales for Amazon, making the Kindle less important for them. But that’s what this revolution is all about: content content content.

And because this is an Apple device, it’ll look great, and it’ll be ultra-usable. But it’s not about the device itself, but about the platform it will represent: a new era for media publishing.

So what is this prediction worth? Absolutely nothing. I have no inside information, don’t read all the blogs all the time or just came back from the future. But to me, it makes sense. It fits Apple’s previous strategies to introduce a device with the great ways to use it for something special, not about the specs of the device itself. But this’ll stand or fall with the content publishers. But as you can see from mr. McGraw, they’re as excited as I am.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=kxXIrdN6Wsc[/youtube]

Ik zoek een illustrator/cartoonist/tekenaar die mij wil helpen met illustraties voor nieuwe persoonlijke site! #durftevragen please RT

Die simpele vraag leverde al heel snel een aantal uitstekende reacties op. Om die behulpzaamheid ook voor anderen te bewaren, geeft ik hier een kort overzicht van de suggesties.

JellePelle.nl

pixar-achtige stijl van JellePelle

Een van de eerste reacties kreeg ik via een Direct Message, en daarin werd Jelle Gijsberts (aka @JellePelle) van JellePelle.nl aangeraden. Jelle heeft een prachtige, frisse en kleurrijke pixar-animatieachtige stijl. Zijn tekeningen zijn vrolijk en door de grote mate van detail niet kinderlijk of kinderachtig. Op zijn site heeft hij een film staan van hoe hij in 5 uur tijd een illustratie maakt, en dat maakt zijn werk alleen maar indrukwekkender. Hij heeft al prijzen gewonnen voor zijn werk, en zijn project Tekenclub.nl toont dat hij ook passie voor het delen van zijn kennis en vak heeft.

Ik heb hem gelijk een mail gestuurd, en het lijkt erop dat hij zijn talenten voor mijn nieuwe site gaat inzetten!

Michelle Thonen

Soms hoef je helemaal niet ver te zoeken, en is het antwoord veel dichter bij dan je denkt. Michelle Thonen (site in aanbouw), die nu ook voor het project Webrichtlijnen van ICTU werkt, maakt ook prachtige illustraties. Zo heeft zij haar afstudeerwerk van illustraties voorzien. Haar stijl is open en handgetekend, en vooral illustratief (maar dat kan ook goed zijn omdat ik alleen dat deel van haar werk heb gezien!). Het nadeel voor gebruik op mijn site is dat de overeenkomst met de Webrichtlijnen stijl dan wel groot wordt -en aangezien ik daar gewerkt heb, wil ik die verwarring voorkomen.

Jenny Lindhout

Kijk Mij door Jenny Lindhout

Een andere aanrader is Jenny Lindhout. Op haar website is goed te zien wat haar stijl is. Zij combineert fysieke creaties met illustraties, en maakt daar de mooiste dingen mee. Wat mij erg aanspreekt is dat ze die stijl ook toepast bij het overbrengen van informatie in infographics. Het is echter niet de stijl die ik zoek voor mijn eigen website.

Willem Kolvoort

Willem Kolvoort is illustrator en beeldend kunstenaar. Zijn tekenstijl is kleurrijk en kinderlijk, zonder kinderachtig te worden. Ook maakt hij prachtige natuurtekeningen. Hij heeft voor allerlei publicaties illustraties gemaakt. Ik mis echter de achtergrond in zijn stijl, waardoor ik deze niet voor mijn site kan gebruiken.

Rolf van Slooten

Tenslotte Rolf van Slooten. Die is 3D Visual Artist -wat dat ook moge betekenen. Van dat soort termen gaan mijn nekharen altijd om hoog. Maar laat de schijn je niet bedriegen: Rolf is een ware professional op het gebied van 3D illustraties. Zo heeft hij bijvoorbeeld voor Albert Heijn de ‘koperen lantaarns’ met het AH logo erin ontworpen en getekend. Deze werden gebruikt in alle winkels en op de boodschappentassen e.d. Erg mooi allemaal, maar ook dit is niet de stijl die ik zocht.

Screenshot of the Child Support Ghana homepage

Out with the old

In the old situation, there were three different places you could find new and out-dated information about the various projects and activities. First there was the Wa Yiri Children’s Home website, which I quickly built using the Mambo content management system. This was 2004-2005, and Mambo has matured a lot since those days. I used Mambo mainly because I needed a system that non-web-savvy people could use and publish content. But this turned out not to be such a good choice. The non-web-savvy people were non-Mambo-savvy people too -or better yet, Mambo wasn’t as user-friendly as it lead us to believe. So the information published on the site quickly became outdated and irrelevant.
In february 2005 my dad went to Ghana to find out if he could settle there -at least for a while, maybe even indefinitely- and make a real change. He wanted a weblog to keep everyone informed of his travels, his journeys, his experiences, and as he settled in more, his projects as well. His weblog was dubbed Under African Skies and became the major source of information about the works of Child Support Ghana. This is chiefly due to the fact that my dad could publish all this information, including photo’s, all by himself (he doesn’t have running water or is connected to a sewer system, but he does have an ADSL broadband internet connection -when there’s power…). And this was made possible by the awesome WordPress blogging platform, which has grown in sheer awesomeness ever since those days. Now the new website is powered by WordPress too.
The third site you could find all kinds of information about the project is the Child Support Ghana Foundation website, the main website. This website should have been maintained by the Board and volunteers of the Child Support Ghana. It was also created by me, and I was seen as the person who should keep it up to date. But, since I’m not the best at keeping sites up to date, this didn’t work very well. So this site contained outdated information as well, and as it is part of the official communications of the Child Support Ghana Foundation, this became a growing problem.
The solution was simple.

In with the new

About a year ago, I decided to merge all three websites into one, using the Child Support Ghana domain, where all information is published by those who know it best. I created an information structure based on the available information and topics, and set out to validate that at some of the visitors and users of the websites. It was tweaked a little, and accepted. I based thenew structure as much on the information that wasn’t available, as on the information that was. Thus, I hoped to create a content strategy for the volunteer-driven site, ensuring the publication of compelling and motivating content.
Te new site caters to three different groups of visitors. First and main, it’s targeted at potential sponsors and donators. These are people who support the projects Child Support Ghana executes in Wa, because they feel connected and want to be involved in small and bigger ways. So, the website needed to provide information about the projects and their merits. More so, it needs to sell the projects to draw people into the site, and make them think “something special is going on here, I’d like to learn more about it!”. And for this kind of third world development work, nothing conveys this better then photo’s of the people Child Support is helping out. So on the homepage, I added a photo carrousel (using JonDesign’s excellent SmoothGallery script) with photo’s of the projects.
I also learned that the second best way to sell the projects is to provide authentic content. This means that we’re not hiding the fact that working in the Upper West Region of Ghana is difficult, and that Child Support Ghana is forced to make difficult (sometimes even life-and-death) decisions. By merging Eric’s weblog into the new site, we’re ensured of hundreds of authentic posts filled with experiences and anecdotes of life in Ghana and the work of Child Support Ghana.
Now that we have the visitors attention, we need to make it easy for them to become involved in Child Support Ghana, and donate funds and/or time and effort. Donating funds is easy using the TipIt service, a quick donation via iDeal and/or creditcard is available on each and every page on the site. Since our main audience is based in The Netherlands and Belgium, iDeal and creditcards basically covers the main means of doing online transactions. If people want to participate in other ways, there’s a whole section on how to support Child Support Ghana.
The other group we’re trying to convince to participate on the site is the potential volunteers. These are good people who want to donate their skills and experience and participate in the projects in Wa. This group is really looking for information on the projects, trying to find what their value to those could be. Also, they’re looking for practical info about the life in Ghana, as well as infom on how to get in touch with the people behind Child Support Ghana to see if going there for 6 months is a viable option. We try to provide the necessary info on the site, but I still feel that’s the one area we don’t have enough information -yet.
The third main group is English-speaking/reading visitors. As the success of Child Support Ghana spreads through the news channels of Ghana and other non-BeNeLux countries, the need to provide quality information in English is growing. More and more people and organizations abroad are supporting Child Support Ghana now, so we created a whole new section just for English content.

The new design

A large part of my time and effort went into the redesign of the site. This is because I’m never really satisfied with the quality of my skills and experience to create a really high-end design, but for this site, I tried pushing my limits. First though, I went looking for inspiration, and was awestruck by the beauty and effectiveness of Rob Goodlatte‘s Wiser Girls theme. WISER is also a third world development project, supporting and running a girls school in Africa. The design of the WISER site is stunning. I definitely didn’t want to copy and steal it, but as you can see, a lot of elements from WISER went into the Child Support Ghana site.
Because I didn’t want to copy it, I had to recreate the design. And to complicate things more, I decided to create the theme using the Carrington Blog theme framework for WordPress, created by Crowd Favorite. This framework would allow me to create a flexible and sustainable theme, which is easy to extend and add new template types to. This would make maintaining the site easier.
And to top it all off, as a self-proclaimed webstandards advocate, I had to bring it all together in standards-compliant, semantic markup and stylesheets. Due to the complexity of the Carrington Blog theme, and trying to recreate a look and feel, I’m sure there are many many opportunities to optimise the code I used. But overall, I’m quite happy with the results!

So, please take a look at the site, read through some of the projects, perhaps even read a few blog posts made by my dad, and let me know what you think of the new site!

Herko supporting Webstandards Blue Beanie Day

Excerpt from the 3rd Annual Blue Beanie Day Event Page:

It’s easy to show your support for web design done right. Beg, borrow, or buy a Blue Beanie (or Blue Toque in Canada) and snap a photo of your mug wearing the blue. (Or get creative with Photoshop). Then on November 30, switch your profile picture in Facebook, Twitter, Flickr, (and any other social network) and post your photo to the Flickr Blue Beanie Day 2009 group.

Want to help with planning the 3rd Annual Blue Beanie Day? Planning a meetup or tweetup in your hometown? Organizing a group photo in your city? You might qualify to win a free copy of Zeldman and Marcotte’s (brand new) Designing With Web Standards 3rd edition. Contact Douglas Vos.

Kevin Cornell makes it even easier for us this year by providing an illustrated blue beanie photoshop file.

So don a blue beanie, spread the word and keep working towards a truly open web.
Some of my collegues also support Webstandards:

Raph dons his blue beanie

Jules also supports webstandards

OWMS Smurf supports anything for a beer

@michellethonen manages to look like a kitten

Standards in da hood! Word.

Euhm... no comment.

A Lean Mean Blue Beanie Machine

I haven’t been involved in organizing this barcamp at all, but as a member of thh Webguidelines project I take a special interest in it. The idea for this barcamp probably was born when Cinamon Interactive, a (mostly) Dutch Website builder with a reputation for building accessible sites got the assignment to build a web 2.0 platform for the Ministry of the Interior. Since the application of the Webguidelines is mandatory for state government websites since 2006, Cinnamon wanted to know how to secure accessibility on the platform with all that user generated content, widgets, data sharing and other web 2.0 technologies.

This is one of the known criticisms on the Webguidelines, accessible user generated content. The main question is ‘how to ensure that user’s contributions are accessible conforming to the webstandards and webguidelines, without making it too hard for users to interact with the platform’. This quickly turns into a discussion about what is more important: contributions from people, or accessible government content. While there is a lot to be said about that discussion, there is no clear answer for it, and thus it doesn’t bring us any closer to a solution.

What will? One thing to look at definitely is W3C‘s WAI-ARIA standard. If you’re interested, read this excellent article by martin Kliehm on A List Apart titled “Accessible Web 2.0 applications with WAI-ARIA“.

Anyways, I’ll be attending the barcamp, and I hope more people will to. The more people, the better we’ll be able to find creative solutions to a pretty serious problem.

**UPDATE** As of today, june 22nd, there aren’t any more places available for this Barcamp. Thanks everyone for signing up! I’ll keep you posted on the results. You can probable follow the barcamp with twitter. Now to find a decent hashtag for this event.

Defriend yourself!

The term of this week seems to be ‘defriending’. It’s not even in Wikipedia -yet- so it must be fresh. Website Marketing Facts writes about it, a sure sign that it is to be a trend for 2009. Basically, it means you clean up your social network so that only people who you’re actually in a friendly or closer relationship with remain. The basic premises behind this idea is that the value of your social network is higher, if the online equivalent reflects your offline one -or something like that.

It was fast-food chain Burger King who took defriending to a new level. With the Facebook app Whopper Sacrifice you earned a free Whopper for every 10 friendships you ended on Facebook. After a week, Facebook ended the viral as 233.000 friendships were sacrificed.

Facebook sacrificed the Whopper Sacrifice viral

I think the whole assumption that your social network should have only “real friends” is wrong. At least, in my case. My social network is made up of people I’d like easy access to, and who do, like and know things I find interesting, and with whom I’d like to share some of the things I do and find interesting. I haven’t personally met all these people, nor have had contact with them. That doesn’t make their ideas any less valuable to me tho.

The Dunbar Number

So why is the scope and extent of my social graph important for why I use Twitter? For that, I need to introduce you to the Dunbar Number. Dunbar is an anthropologist at the University College of London, who wrote a paper on Co-Evolution Of Neocortex Size, Group Size And Language In Humans where he hypothesizes:

… there is a cognitive limit to the number of individuals with whom any one person can maintain stable relationships, that this limit is a direct function of relative neocortex size, and that this in turn limits group size … the limit imposed by neocortical processing capacity is simply on the number of individuals with whom a stable inter-personal relationship can be maintained.

The number he calculated was 150. If you carry this number to the social graph, you could argue that the human brain is only able to cope with 150 or so stable relationships, thus anyone with a higher number of friends in any of their networks, has unstable relationships, and are therefore worth less then those with stable relationships. Thus, one should defriend and stabilize his graph. (for more info on this subject, read Christopher Allen’s great blog post The Dunbar Number as a limit to group size)

Source of inspiration

Like I said in my introduction, my online social network is my main access to a lot of inspiration. I have real life and long time friends there, family, co-workers, people I have worked with in real life, people I have collaborated with online, people I haven’t met and would like to meet some day, people I’ll probably never meet but whose ideas, skills and works I admire. I haven’t got stable relationships with 150 of them -probably far less. But they reflect on who I am, and how I like to be perceived, and what I do and don’t do, and what ideals I have and don’t have. They reflect on me.

Now, lets get to the topic of this post, why I use Twitter. Twitter is especially in the picture when the defriending topic sails along, as it is both easy to add people to your network (you just click ‘follow’ and you’re done) and for other people to add themselves to your network (all they have to do is follow you). But for me, Twitter isn’t just a representation of my social graph and an easy way to know what my friends are doing all day, but something else entirely. It is a source of inspiration.

The modern day Hearth

This is something Stephen Fry pointed out in his talk at the Apple Store in London on Apple and Twitter and so forth. He basically said that the human race has a long history of exchanging ideas and transferring knowledge. He was talking about audiobooks, but the same applies to Twitter in my opinion -he is Twitter’s self proclaimed vice-president, as only Barack Obama has more followers then him.

Anyways, he basically says that with the invention of he printing press by Guttenberg, knowledge exchange moved from a social, interpersonal experience into a distanced, individual experience. Before the mass distribution of printed knowledge and experience, there were storytellers who, in different forms -songs, tales, plays, opera’s, etc.- immerse the listeners into the story, thus conferring it’s meaning and sharing its experiences and lessons. The most basic form of this oral distribution is the hearth. Around the hearth the storyteller is in direct contact with his or her audience, and shares not only his words, but also the non-verbal meaning, suspense, experience and even drama. Thus, making it a rich experience, probably anchoring the experience in the audiences minds far better then most books ever could.

This struck me as true, and I immediately followed this logic to my use of Twitter. To me, Twitter is the modern day hearth or village pump. It’s a place where I choose to go to and share my experiences, my daily finds, my emotional states, my inspirations with anyone who is interested -for whatever reason. And I look for other people’s experiences, knowledge, daily finds, etcetera as well.

And the beauty of Twitter -for me- is that it’s not long distance. Yes, it is a-synchronous, but I can reply to tweets, send them a direct message, and start conversations. In other words, the barrier to get in touch with the storyteller is very low. I can easily get in touch and enrich their experience with my own, and even build a relationship.

This is why Twitter for me is such a source of information, experience and inspiration. It lets me see things from a different perspective and surprise me with insights -both good and bad. It is the Social Graph and Social Network stripped of all web-technology-imposed barriers. I interact with other people, not with web applications or websites that aggregate the personal aspect to a manageable social blob. To me, Twitter is the modern day hearth.

The World Wide Web Consortium announced yesterday that it has formally adopted the next version of the Web Content Accessibility Guidelines (WCAG 2.0)  as an official recommendatio. This is a big step towards eWCAG 2 becoming a web standard. The creation of the WCAG 2.0 specification has been a long and arduous process, but the W3C promised to show a result by the end of this year. And so they have.

11 December 2008 — Today W3C announces a new standard that will help Web designers and developers create sites that better meet the needs of users with disabilities and older users. Drawing on extensive experience and community feedback, the Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.0 improve upon W3C’s groundbreaking initial standard for accessible Web content. [source:W3C  press release]

The W3C hails WCAG 2.0 as the “Standard that Defines Accessibility for Next Generation Web“. the impact of WCAG 2.0 is big, on websites that need to conform to accessibility standards like governement and educaion websites, and for quality frameworks such as the Dutch Web Guidelines -where I work. W3C has listed a number of documents in their press release explaining the impact on various aspects such as design and changes from WCAG 1.0.

W3C validators need your money!

In other W3C news, Molly Holzschlag -the well known and respected web standards guru- posted a call for community support for the much used W3C validator services. Apparently, the W3C’s validator services cost so much in infrastructure and bandwidth, tha this is too much of a strain on the W3C budget. So they launched the Validator Donation and Sponsorship Campaign. Molly explains:

It works like this:

• Donor: A donor is anyone interested in donating money to the cause. A micropayment of 1.00 USD if the validator “saves your day” can be very helpful!
• Sponsor: A sponsor is a company or organization that donates to the W3C
• Community Fundraising: There are two badges available at the W3C that link to the fundraising page. If you support the validator, encourage others by placing a badge on your site and blogging about the topic
• Time Not Money: If you cannot or do not wish to donate money, your time is as or even more valuable. There are opportunities to help the W3C maintain and grow validation services.

So if you’re a regular user of the validator services, please help out and show your support!