Xoops Foundation LLC verliest rechtszaak tegen Stichting XOOPS en mijzelf

Op 21 april 2010 heeft de rechtbank Zwolle-Lelystad vonnis uitgesproken in de civiele zaak die Xoops Foundation LLC heeft aangespannen tegen Stichting XOOPS en mijzelf. In het vonnis wijst de rechtbank alle eisen van Xoops Foundation LLC af, en veroordeelt hen tot het vergoeden van de proces- en advocaatkosten. Tevens wordt Xoops Foundation LLC door dit vonnis aansprakelijk gehouden voor de schade die is ontstaan door de onterechte beslaglegging op de tegoeden van de bankrekeningen van Stichting XOOPS en mijzelf.

Met dit vonnis is een einde gekomen aan een nare zaak, waarin ik door Michael Beck (alias Mamba) valselijk ben beschuldigd van diefstal, heling en fraude. De zaken waarvan hij mij beschuldigde, en vooral de motivatie en de manier waarop dit hele proces zicht heeft afgespeeld, druist zo in tegen de geest van het open source ontwikkelen van software, dat het een nare, agressieve smaak heeft gekregen.

Belangenbehartiging

Zo claimt Xoops Foundation LLC dat zij de hele (internationale, wereldwijde) XOOPS gemeenschap juridisch vertegenwoordigt. Ze vergelijken zichzelf met de Consumentenbond, om zo helder te maken dat zij namens alle XOOPS gebruikers, ontwikkelaars, testers, ondersteuners, enzovoorts spreken. Echter, in de articles of incorporation die zij de rechtbank stuurde staat nergens vermeld dat Xoops Foundation LLC belangen van wie dan ook behartigt. De rechtbank heeft die claim dan ook verworpen, waardoor Xoops Foundation LLC ontmaskerd is als een partij die alleen haar eigen belang behartigt.

Het is sowieso vreemd dat een partij die door een paar mensen is opgericht ergens begin 2009, zomaar stelt de juridische belangen te behartigen van meer dan 75.000 mensen die zich over de hele wereld verspreid als vrijwilligers en gebruikers bezig houden met XOOPS. Ik ben nog steeds lid van meerdere XOOPS websites, en dus lid van de ‘XOOPS Community’, maar ik heb nergens mijn akkoord gegeven voor het feit dat zij  mijn belang behartigen.
Het is sowieso erg lastig om het belang van de XOOPS gemeenschap te definiëren -laat staan deze juridisch te vertegenwoordigen. De banden die iedereen heeft met het product XOOPS zijn zo divers, dat er nauwelijks een eenduidig belang te vinden zal zijn.
Sterker nog, omdat XOOPS onder de voorwaarden van de GPL licentie is vrijgegeven, wordt iedereen juist belangeloos lid van de XOOPS gemeenschap. Een ieder mag immers voor elk doel alles met het product doen -zonder toestemming vooraf van wie dan ook.

Xoops Foundation LLC is hierin dan ook zijn boekje te buiten gegaan, en heeft zich veel meer macht toegekend dan dat zij eigenlijk in de praktijk -en volgens de rechtbank ook juridisch- mogen veroorloven.

Mi casa es su casa

De tweede eis van Xoops Foundation LLC gaat nog veel verder, en toont de ware aard van het beest. Zij stellen namelijk dat alles dat door het werk van de Stichting XOOPS en mijzelf in de loop der jaren is verzameld als eigendommen van de Stichting en mijn privébezit dat met XOOPS te maken heeft, aan hen toe komt.

Met andere woorden: alles dat iedereen (bedrijven, vrijwilligers en leden van ‘de XOOPS gemeenschap’) aan waarde genereert voor de XOOPS gemeenschap, wordt automatisch juridisch eigendom van Xoops Foundation LLC. En op dat moment verliest de vorige eigenaar alle zeggenschap over wat daar mee gebeurt, en heeft Xoops Foundation LLC het alleenrecht.

Die claim is een frontale aanval op open source software ontwikkeling. Dat is namelijk gebaseerd op vrij(willig) delen. Maar het auteursrecht op alles dat in de gemeenschap gemaakt en gedeeld wordt blijft bij de originele auteur. De GPL licentie zorgt er juist voor dat er een eeuwigdurend, niet in te trekken gebruiksrecht gegeven wordt door de originele auteur. Het auteursrecht wordt niet overgedragen -althans zeker niet bij XOOPS.

Xoops Foundation LLC handelt daarmee direct in strijd met de GPL. En niemand lijkt dat door te hebben.

De rechter heeft het echter wel door. Hij stelt dat Xoops Foundation LLC niet heeft gemotiveerd dat er afspraken zijn waaruit voort zou vloeien dat de bezittingen van Stichting XOOPS en mijn privébezit aan hen toe zou moeten komen. Die eis is dus ook afgewezen.

Géén zelfverrijking

Tenslotte de meest nare beschuldiging die Xoops Foundation LLC aan mij persoonlijk heeft gericht: dat ik geld uit Stichting XOOPS heb gehaald voor privédoeleinden. De rechtbank maakt korte metten met die beschuldiging, daar elk bewijs ontbreekt. Het gaat hier om de xoops.com domeinnaam die ik (aantoonbaar) als privébezit heb aangekocht, en aan de Stichting XOOPS heb verkocht, zodat deze in de inboedel van de Stichting terecht zou komen. De beschuldigingen vloeien voort uit het feit dat ik enig bestuurder was van Stichting XOOPS ten tijde van de transactie, waardoor ik de domeinnaam ogenschijnlijk aan mijzelf verkocht. De rechtbank acht die transactie rechtmatig, gemotiveerd en legaal. En daarmee is ook die kous af.

Eind aan bizarre periode

Ik hoop dat hiermee een eind is gekomen aan een bizarre periode in mijn leven. De impact op je leven als je valselijk beschuldigd wordt van wat dan ook is enorm, zeker als daar beslagleggingen, bodemprocedures, mediacampagnes en laster aan vast zitten. Je kunt je er nauwelijks tegen verdedigen, de publieke opinie lijkt zich snel en makkelijk tegen je te keren.

Gelukkig gaat de rechtbank hier niet in mee, en houdt die haar hoofd koel. Daarmee zijn de beschuldigingen zo makkelijk te weerleggen, dat ze bijna belachelijk lijken.

En ik hoop dat Xoops Foundation LLC de wijsheid krijgt om haar fouten in te zien, en haar verontschuldigingen aanbiedt. Ik denk dat de XOOPS gemeenschap dat wel heeft verdiend.

Big Brother werkt niet bij de overheid

Het Nieuwe Werken guru Henny van Egmond schreef op 20 maart een bericht op zijn weblog, getiteld de ‘20e eeuwse overheid‘. Het eerste deel van dat bericht ging over het nieuwe werken en de overheid, toen het plots veranderde in een klaagzang over Big Brother. Maar dit terzijde.

Henny stelt in zijn bericht:

Ik ben 15 jaar dagbladjournalist geweest bij het Leidsch en Haarlems Dagblad. In de jaren 80 werd er in Leiden een stevig politiek debat gevoerd over de vraag of er op een fietspad naar zo’n fout aangelegde nieuwbouwwijk – een beetje de Leidse Bijlmer – een videocamera mocht worden opgehangen. Vrouwen op dat fietspad werden met enige regelmaat lastiggevallen. Het antwoord van de politiek toen was nee. De privacy van de burger was belangrijker. Er werd gekozen voor stevig snoeien van de struiken, een betere surveillance van de politie en meer straatverlichting.

Nu zouden we in schamper lachen uitbarsten als de politiek een dergelijk besluit zou nemen. Maar het resultaat was verrassend positief. Gedurende vele jaren werd op die plek in Leiden niemand lastiggevallen.

Het antwoord vandaag zou echter meer camera’s zijn. Sterker nog, het antwoord van de laatste jaren is meer camera’s. In Londen word je gemiddeld per dag 3.500 keer gefilmd. In Nederland zal het niet anders zijn. Door je mobiele telefoon kan de overheid vrij simpel uitzoeken tot op vijf meter waar ik nu ben. Dankzij de OV-chipkaart weet de overheid exact welke routes ik per openbaar vervoer neem. En dat ik nooit de bus neem, omdat ik dat zo’n rotvervoermiddel vind.

Dankzij het vastleggen van telefoongegevens en het scannen van emailverkeer kan precies worden vastgesteld met wie ik communiceer en waarover. Om het allemaal compleet te maken worden binnenkort mijn vingerafdrukken genomen als ik mijn paspoort ga vernieuwen. En er zijn al mensen die pleiten voor het afnemen van DNA zodat bij misdrijven voortaan de daders vanachter de databank kunnen worden opgespoord.

En de politici die al deze maatregelen hebben bedacht, die politici  bezweren dat nooit iemand misbruik van al deze gegevens zullen maken.

Gelooft u het?

Ik ben het hier niet (helemaal) mee eens.

Privacy is geen objectief gegeven, maar subjectief, ervaren, gevoeld. Het heeft alles te maken met vertrouwen, en iets met risico’s. En eigenlijk ook niet zo heel veel meer met de overheid als Big Brother. Voorbeeld: in Scandinavië is het gebruiken van het persoonsnummer niet beperkt tot de overheid, maar mogen ook private partijen in binnen- en buitenland daar gebruik van maken. Zo wordt daar het écht zaakgericht werken ingevoerd, en wordt actief informatie gedeeld door allerlei partijen. Waarom zou de bank niet gebruik maken van het unieke nummer dat aan mij is gekoppeld? In Frankrijk en Engeland is dat anders: daar is het juridisch zelfs onmogelijk om tot een uniek nummer voor elke inwoner te komen. Vanwege de angst voor misbruik.

Maar tegelijkertijd laten we onze boodschappen registreren door AH met behulp van de Bonuskaart. En is de OV-chipkaart eigenlijk geen overheidsinitiatief, maar van de gezamenlijke vervoersbedrijven (vaak buitenlands!), om zo een eerlijker verdeling van hun private middelen te organiseren. En is het voor Google tegenwoordig een peulenschil om een heel uitgebreid profiel van al haar geregistreerde gebruikers op te stellen, dankzij iGoogle (alle zoekopdrachten worden 9 maanden bewaard en uitgebreid geanalyseerd!), Google Analytics (van honderduizenden websites weet Google precies wie waar op klikt), en gmail (alle berichten worden zogenaamd anoniem geanalyseerd). De telco’s bewaren de lokatiegegevens al lang, en verkoopt die weer aan derden (TomTom gebruikt Vodafone lokatiedata voor fileinformatie).

En daar vertrouwen we met zijn allen blindelings op, terwijl er geen (democratisch of anderszins) mechanisme is om te controleren of zelfs te beinvloeden hoe die gegevens gebruikt gaan worden. Of waar ze opgeslagen worden. Of dat ik er zelf nog iets mee kan doen. Of zelfs toegang krijg tot mijn data. Er mag dan wel een kloof zijn tussen burgers en overheid, maar dat is voornamelijk een belevingskloof. Want feitelijk is de afstand tussen ons burgers en Google bijvoorbeeld vele malen groter.

Big Brother leeft. Maar hij is geen ambtenaar.

My predictions for the Apple Tablet

It’s only hours away, and thousands of people have talked and published about it already, but here’s my take on today’s event.

Apple has a nice track record for shaking up entire industries by introducing new devices. It changed the way we buy and consume music with the iPod (arguably not the best music player in the field, and not the first either), it changed the mobile phone industry with the introduction of the iPhone (same here, probably not the best smartphone out there, nor the first). The core of the success of these devices wasn’t the device itself, but the way it made accessing and using content easier and more enjoyable. I think we will see a repetition of this strategy later today.

My prediction: the Apple Tablet will shake the media publishing industry to its roots. And that is what the device will be aimed at: consuming rich content.

Just look at this concept movie Time Inc. made last year, and see how this affects the way you consume your favorite magazines and newspapers. Heck, just based on that concept movie alone I’d be willing to pay for subscriptions for rich media content.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ntyXvLnxyXk[/youtube]

Now, if Time Inc. makes the content of it’s flagship publications available to be consumed as shown on a device like that, and others (like McGraw Hill, The NYT, Washington Post) follow it’s example, now that would make a device interesting to use.

Sure, I have a MacBook and an Iphone, so why should I want such a device? The answer is in it’s main strength: accessing rich content. And why would publishers enrich their content, basically cannibalizing on their paper publications? Because in-app purchases and content subscriptions for this kind of rich media is the future. You need a MacBook to effectively edit and create content, and an iPhone to access it from your pocket. But to get the maximum (and optimized) rich experience, you’ll need the Mac Tablet.

Now on the iPhone you can get apps for watching missed episodes of TV shows, news channels, newspaper articles, etc. This device will be the platform to access the content I want, when I want, how I want. It’ll be a new revolution, as Time Inc. and McGraw-Hill and the NYT are just the beginning.

What if Amazon.com comes with an app for the Mac Tablet that does exactly what the Kindle does, and more? If this opens up the Amazon Store to a larger audience, with the ease of use we’ve come to expect from Apple’s user interface (as opposed to the Kindle’s UI), this will drive sales for Amazon, making the Kindle less important for them. But that’s what this revolution is all about: content content content.

And because this is an Apple device, it’ll look great, and it’ll be ultra-usable. But it’s not about the device itself, but about the platform it will represent: a new era for media publishing.

So what is this prediction worth? Absolutely nothing. I have no inside information, don’t read all the blogs all the time or just came back from the future. But to me, it makes sense. It fits Apple’s previous strategies to introduce a device with the great ways to use it for something special, not about the specs of the device itself. But this’ll stand or fall with the content publishers. But as you can see from mr. McGraw, they’re as excited as I am.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=kxXIrdN6Wsc[/youtube]

Haiti toont failliet van onze democratie

De aardbeving in Haiti doet veel mensen realiseren hoe betrekkelijk het leven is, op allerlei manieren. Een van de dingen die het voor mij weer eens duidelijk maakt, is hoe belachelijk de Nederlandse/Westerse hang naar een risicoloze samenleving is. Afschuiven van verantwoordelijkheid is de norm, en de politiek, media en maatschappij houden elkaar zo op een gênante wijze bezig. Continue reading

Resultaten van #durftevragen naar een illustrator

Op 1 januari tweette ik het volgende:

Ik zoek een illustrator/cartoonist/tekenaar die mij wil helpen met illustraties voor nieuwe persoonlijke site! #durftevragen please RT

Die simpele vraag leverde al heel snel een aantal uitstekende reacties op. Om die behulpzaamheid ook voor anderen te bewaren, geeft ik hier een kort overzicht van de suggesties. Continue reading