Maar om een kort verhaal nog langer te maken: Don­ald Hes­s­ing van VX Com­pany… NOOIT VAN GEHOORD!

Natuurlijk moet je je voor een goede onderbouwing op meerdere bronnen laten baseren en het onderwerp van meerde kanten weten te belichten. Dat is wat een journalist een redacteur maakt, andersom ben je als redacteur niet zomaar een journalist. En daar mag je best kitsch op zijn. Gelukkig heeft de Volkskrant een e-mail adres waar je — gratis — kan reageren.

Kosten
Maar heeft de auteur van het artikel het bij het rechte eind? Dat zal best wel eens het geval kunnen zijn. Als uitgangspunt neem ik de 500 websites van de gemeenten. Laten we het opsplitsen in techniek, de implementatie in de bestaande contentmanagment systemen. En inhoud, redacteur met voldoende kwaliteit (http://www.popolo.nl/de-maatschappelijk-werker-mij) die de richtlijnen door weet te vertalen. Maar aan redactie capaciteit en kwaliteit ontbreekt het bij veel gemeenten, internet doet men er in veel gevallen ‘eventjes’ bij.

Laten we elke burgervader of burgermoeder blij maken men een halve fte voor webredactie, 250 fte’n. Met een middensom salaris — bruto,pensioen, ziektekosten enz — van pakweg 80.000 per jaar. Dat komt op 20 miljoen per jaar. Dan de techniek, veel gemeenten zijn nu met een inhaal slag bezig om inwoners en ondernemers beter digitaal van dienst te kunnen zijn. Mooi moment om ook de webrichtlijnen gelijk mee te nemen, laten we zeggen 200 uur extra per website met een gemiddelde uurprijs van 120 euro. Dat komt op 24.000 euro per gemeente, totaal 12 miljoen euro.

2010?
Kort om, als je alleen al kijkt naar de techniek is het woord tiental al te rechtvaardigen. Er kan het nodige af door samen te werken, maar met 13 Haagse departementen is dat een hele toer, laat staan met 499 ‘eilandjes’ ten oosten van Voorburg.

MDWeekly is zogezegd “Vakinformatie uit betrouwbare bron”. Uhhuh.

http://www.w3.org/TR/html5/introduction.html#relationship-to-flash-silverlight-xul-and-similar-proprietary-languages is een document dat deel uitmaakt van de nieuwe HTML5 specificatie. Daarin wordt het verschil tussen open en gesloten webstandaarden als volgt verwoord:

“This specification is independent of the various proprietary application languages that various vendors provide, but is intended to address many of the same problems.”

“In contrast with proprietary languages, this specification is intended to define an openly-produced, vendor-neutral language, to be implemented in a broad range of competing products, across a wide range of platforms and devices. This enables developers to write applications that are not limited to one vendor’s implementation or language. Furthermore, while writing applications that target vendor-specific platforms necessarily introduces a cost that application developers and their customers or users will face if they are forced to switch (or desire to switch) to another vendor’s platform, using an openly-produced and vendor neutral language means that application authors can switch vendors with little to no cost.”

Kilian Valkof, die als eerste reageerde, heeft het over een ‘FUD artikel’. FUD, wat staat voor ‘Fear, Uncertainty, Doubt’[1], is een beproefd middel om dingen die onwelgevallig zijn te diskwalificeren. Het zou best kunnen dat Kilian met zijn opmerking de spijker op zijn kop slaat.
Probleem met FUD-acties is alleen dat bijna niet te bewijzen valt dat er een spindoctor aan het werk is. En een ander probleem is dat journalisten, ook van gerenommeerde media, lang niet altijd door hebben dat ze voor een karretje worden gespannen. Journalisten die geen wederhoor toepassen zijn hier extra kwetsbaar voor. En dat is wellicht het grootste probleem: allerlei zichzelf serieus nemende media hebben inmiddels een fout bericht klakkeloos overgenomen, zonder zich af te vragen of de inhoud wel klopt. Wat is dan nog de toegevoegde waarde van journalistieke media ten opzichte van de gemiddelde blogger? De rol van ‘betrouwbare bron’ die de journalistiek van oudsher heeft komt daarmee onder druk te staan. En daarmee het vertrouwen in de journalistiek. Jammer.

PSje:
Ik beweer niet dat het bij het in deze blog aangehaalde artikel sprake is geweest van spindocteren. Wel ben ik van mening dat een medewerker van een gerenommeerd dagblad — en in zijn kielzog tal van andere media — een als feit gepresenteerde mening niet hebben gecontroleerd. Daarmee hebben traditionele media en internetmedia mijn vertrouwen in de (werking van de) journalistiek geen dienst bewezen.

[1] zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Fear,_uncertainty_and_doubt

Het vorige gekopieerde foutieve bericht over Webrichtlijnen bevat nog wel de oorspronkelijke URL:
http://digitaalbestuur.nl/nieuws/bijleveld-wil-webrichtlijnen-niet-afdwingen
Waar de titel nu luidt: Bijleveld wil geen ‘wet webrichtlijnen’

Wat naar mijn idee vaak gebeurd is dat iemand bij de krant ‘iemand kent die iets met websites doet’ en die persoon wordt dan als expert in een artikel verwerkt. Maar laten we maar niet over de kwaliteit van de journalistiek in Nederland beginnen.